De Rijkste Vrouwen – nummer één: Gunhilde Van Gorp-Roussis

De Griekse reder-miljardair Aristoteles Onassis wist het al. “Als er geen vrouwen bestonden, had al het geld in de wereld geen enkele betekenis.” zo zei hij. Onze redactie maakte een overzicht van de 25 Rijkste Vrouwen van België. Onze grote ranglijst van Rijkste Belgen concentreert zich op vermogende families. In de meeste families zijn er vrouwelijke partners. Maar die hebben niet altijd financiële zeggingskracht. In de ons overzicht van Rijkste Vrouwen hebben we gezocht naar vrouwen die rechtstreeks vermogens hebben aangebracht, doorgaans dochters van vermogende vaders, en naar vrouwen die een eigen managementfunctie hebben opgebouwd, gekoppeld aan opgebouwd vermogen. U kan die succesvolle vrouwen samen met ons hier ontdekken. Vandaag nummer één op onze lijst: Gunhilde Van Gorp-Rousis.

Nummer 1

Gunhilde Van Gorp – Roussis

“Ik hoop dat Ravago een familiebedrijf blijft.”

Vermogen: 5.963.041.000 euro

We schrijven 1979, Madrid, Spanje. Gunhilde Van Gorp en Theo Roussis, beiden jonge twintigers, ontmoeten elkaar voor het eerst. De dochter van Raf Van Gorp, de stichter van het bedrijf Ravago, en de zoon van een Griekse olijvenhandelaar uit het West-Griekse Spolaïta komen er beiden verder studeren en zitten samen in een klas van tien. Ze worden verliefd en Roussis komt mee naar België. Hier wilde Roussis, die biochemie had gestudeerd in Athene, aanvankelijk in de labo’s van Janssen Pharmaceutica werken. Maar zijn echtgenote haalt hem binnen in het familiaal bedrijf Ravago. “Het is vreemd hoe je leven van de ene dag op de andere compleet kan veranderen door de juiste persoon tegen te komen.”, blikt Roussis daarop terug . “Ik was nooit van plan geweest Griekenland te verlaten. Daarom moedig ik mijn kinderen vandaag aan om niet alleen hun hoofd, maar ook hun hart te volgen.” Wanneer Raf Van Gorp in 1993 plots overlijdt moeten Roussis en zijn echtgenote Gunhilde halsoverkop het roer van het bedrijf overnemen. Roussis wordt CEO, zijn vrouw voorzitter. ‘Dat was een grote schok, want zijn sterke persoonlijkheid overheerste alles’, zo vertelt Roussis daarover. ‘Hij was de referentie van het bedrijf. Van de ene dag op de andere moesten mijn vrouw en ik met die nieuwe realiteit omgaan.’

Wie was die sterke persoonlijkheid, Raf Van Gorp, de vader van de Rijkste Vrouw van België? In 1961 is Raf Van Gorp 31 jaar. Hij werkt als klerk bij wat ze in zijn geboortedorp Arendonk ‘De Poeier’ noemen. Die lokale naam staat voor de holding PRB, voluit de Poudreries Réunies de Belgique. Het is het munitiebedrijf waaronder de op dat moment alles omvattende Société Générale haar kruit- en andere explosievenfabrieken verenigd heeft. Na zijn uren is Van Gorp sportcorrespondent voor een Antwerpse krant en haalt hij karton en papier, stof van oude stoelen en gebruikte emmers op. Hij slaat al die opgehaalde goederen op in zijn met asbest golfplaten bedekte garage naast zijn woning. Daartussen vindt hij steeds vaker plastiek afval. Plastiek verovert in die periode hand over hand de consumptiemaatschappij. Raf Van Gorp begrijpt wat er gebeurt en speelt daar op in. “Plasticrecuperatie was toen een gat in de markt”, vertelt hij later. Niemand ziet er begin jaren zestig inderdaad het nut van in. Plastic is letterlijk en figuurlijk waardeloos. Maar niet voor Raf Van Gorp. Hij gaat zich visionair toeleggen op het inzamelen en recycleren van plastic. Plastiek afval wordt eerst omgezet in granulaten om nadien te transformeren naar afgewerkte producten zoals emmers, terrasstoelen en plastic buizen.

Nog in 1963 start Van Gorp zijn eigen bedrijf op. Hij noemt het naar zichzelf Ravago. Het typeert de ondernemer: maak het niet ingewikkeld als het eenvoudig kan. Eén jaar na de start van Ravago geeft hij zijn job bij de PRB op. Nog een jaar later sluit ‘De Poeier’ definitief de deuren. Raf Van Gorp kan tegen een spotprijs de terreinen en installaties van zijn vroegere werkgever opkopen. Voorwaarde is wel dat hij een deel van het personeel mee overneemt. Maar dat is geen probleem. Veel ex-collega’s zijn inwoners van Arendonk, kaartvrienden en familieleden. Velen van hen werken op dat moment al voor Ravago, wit en zwart.

Ravago groeit mee met de petrochemische en plastic-verwerkende multinationals die zich komen vestigen in de Kempen. Van Gorp plaatst naast elk bedrijf grote rode houten containers. Als die vol zijn, worden ze opgehaald. Maar dat is niet genoeg voor de jonge ondernemer. Hij gaat ook zelf de gerecycleerde producten aan de man brengen. Daarvoor gaat hij eigen ‘koopjeshallen’ inrichten. De grootste en bekendste hal komt er in zijn thuisdorp Arendonk. De bazar is te vergelijken met onder meer Het Hof van Westerlo van de legendarische Fernand Vermeer en zijn zingende zonen en met Van de Ven in Olen. De klant komt er terecht in een super bazar waar alles te koop is. Na het winkelen kan in de brasserie nog een dame blanche of een Brusselse wafel worden geconsumeerd. Voor veel gepensioneerden is het in die tijd een dagbestemming die ze bereiken per hele busladingen.

Met de oliecrisis begin jaren zeventig verviervoudigt de prijs van aardolie in één jaar tijd. De vraag naar gerecycleerd plastic, zijproduct van aardolie, explodeert. Zo ook het bedrijf Ravago. Het is de periode dat Van Gorp zijn oog laat vallen op expansie in de buurlanden: Ravago Plasticos in Spanje (1979), Ragebo in Frankrijk (1983), Ravago America (1984) in de Verenigde Staten, Ravago Hellas in Griekenland en Ravago Deutschland (1985). Die buitenlandse filialen vervolledigen de groep die nu al 30 kmo’s omvat, bedrijfjes die buizen en profielen persen, plastic zakken, panelen voor isolatie, sandwichpanelen voor daken, verf en binnenhuisinrichting.

‘De man van 10 miljard’, titelt het economiemagazine ‘Trends’ in 1990 op de cover boven een grote foto van Raf Van Gorp. Reporter Ewald Pironet schetst het volgende beeld van het bedrijf: “De stoelen die bij de receptioniste staan waar de bezoekers mogen wachten, gebruiken u en ik om bij gebrek aan trapladder de ramen te lappen. Het bureau van de bedrijfsleider lijkt nog het meest op een keukentafel. Er prijken geen kunstwerken aan de muur, er ligt geen voltapijt, er is geen luxueuze pennenhouder of presse-papier. Alles is naturel, zoals de stichter-ondernemer. Met gasten gaat hij niet op restaurant, ze mogen tafelen bij hem thuis. Er wordt gegeten wat de pot schaft: kotelet met spruitjes of stoemp met worst. Je moet ook niet door een moeras vol ijdelheden laten leiden.”

Van Gorp denkt dan al zijn opvolging. De man wil het kalmer aan doen. Zijn oudste dochter Gunhilde staat klaar om samen met haar man Theo Roussis de leiding over te nemen. De jongste dochter Lieve, zus van Gunhilde, is minder geïnteresseerd in het bedrijf. Ze studeert in 1987 af aan de Antwerpse Modeacademie. Nadat ze enkele jaren voor Scapa of Scotland gewerkt heeft, lanceert ze haar eigen collecties.

De generatiewissel bij Ravago komt er uiteindelijk nog sneller dan verwacht. Raf Van Gorp overlijdt op 2 mei 1993. Theo Roussis wordt CEO, Gunhilde Van Gorp voorzitter van de raad van bestuur. Het wordt een groeipad dat 30 jaar aanhoudt. Maar het pad gaat niet enkel over rozen. In 2009 wordt Roussis getroffen door ziekte. Een moeilijk te behandelen kanker. Hij is zeven maanden buiten strijd. Mentaal duurt de klap nog langer. “Mijn vrouw was in die periode niet alleen mijn echtgenote en de moeder van de kinderen, maar ook mijn verpleegster én de CEO van het bedrijf. Dat zal ik nooit vergeten”, zal Roussis later over die donkere periode zeggen.

2022 wordt een nieuwe mijlpaal. Het is het jaar dat de dan 68-jarige Theo Roussis kiest om het management door te geven aan de derde generatie. Axel, dan 37 jaar, en Daphné, 34, hun twee kinderen, zijn klaar. Ravago draait 13,4 miljard euro omzet en maakte bijna 800 miljoen euro winst. Het telt 230 vestigingen en 45 fabrieken in 55 landen. Distributie van en trading in polymeren en chemische grondstoffen vormen nu de belangrijkste activiteiten. Ravago levert plastic korrels en chemische grondstoffen aan 49.000 bedrijven over heel de wereld.

De zestigste verjaardag van het bedrijf en de wissel aan de top worden discreet, maar stijlvol gevierd op het familiedomein. De achtduizend personeelsleden worden toegesproken in een video voor intern gebruik, opgenomen met VRT-nieuwsanker Wim De Vilder. ‘De Tijd’ kon het werkstuk bekijken. “Dat het feest en de opvolging aan de top van het familiebedrijf in alle luwte en onttrokken aan elke media-aandacht plaatsvonden, heeft alles te maken met de bijna maniakale hang naar discretie van vooral Theo Roussis, de pater familias, aldus de krant. Netwerkrecepties of publieke evenementen – genre Zoute Grand Prix of Waregem Koerse – zijn niet aan hem besteed. De wereld van de zakelijke of politieke beau monde laat hem koud en journalisten die om een interview vragen, worden vriendelijk maar kordaat geweigerd: ‘Dank voor uw mail. Maar ons standpunt is nog altijd hetzelfde: we blijven het liefst onder de radar.” Op de vraag waarom hij heel zijn leven in de luwte is gebleven, antwoordt Roussis: “Ik heb in het leven slechts drie prioriteiten: de familie, het bedrijf en mijn vrienden. Mis ik iets belangrijks op die vlakken door niet in de aandacht te komen? Het antwoord is altijd nee geweest.”

In 2024 boekt het chemieconcern Ravago een winst van 66 miljoen euro tegenover 78 miljoen het jaar daarvoor. Maar belangrijker is dat Theo Roussis in september 2023 besloot 5,3 % van zijn eigen aandelen in te kopen voor een bedrag van 300 miljoen euro. Roussis waardeert daarmee zijn multinational op 5,6 miljard euro. Meteen onderlijnt hij daarmee ook dat Ravago het grootste Belgische niet-beursgenoteerde industriële privé-bedrijf is, wereldwijd goed voor 50 productie eenheden in 60 landen, samen goed voor meer dan 10.000 werknemers. Het vermogen van de familie Roussis stijgt door tot 5,9 miljard euro.

Naast chemie zijn Roussis en zijn echtgenote gebeten door de bancaire wereld. Voor beide zaken zijn ze schatplichtig aan vader Raf Van Gorp. Hij was al langer aandeelhouder van Kredietbank om zijn vermogen te diversifiëren. Tot op vandaag is de familie Roussis-Van Gorp de grootste private aandeelhouder van de KBC Group. Heel wat KBC-CEO’s, zoals Marcel Cockaerts, Willy Duron, Remi Vermeiren en Jan Vanhevel werden nadien bestuurder bij Ravago.

De inbreng van Guhilde Van Gorp in het succesverhaal is niet gering. Theo Roussis durft, zij beperkt de risico’s. Geld is daarbij niet doorslaggevend. ‘Ze worden niet gedreven door geld’, zegt een anonieme chemieondernemer in de Tijd. ‘Als we elkaar zien, praten we ook nooit over geld of business. En ze zullen hun bedrijf nooit verkopen.’ Iets wat ook Gunhilde Van Gorp duidelijk stelt: ‘Ik hoop dat Ravago een familiebedrijf blijft.’