Terug van weggeweest. DRB Foodie Nadine bezoekt restaurant ‘Lou Pignatoun’ in het Franse Grasse. Ze deelt haar ervaring met u. Eigenzinnig op haar manier, ongebonden, vrij en vrank. Maar steeds met respect voor de ambitie en de durf van de horeca ondernemer. En ze weet waar ze over praat. Haar ondernemerschap in de toeristische sector zette haar er toe aan een doorgedreven horeca opleiding te volgen.
Een zakelijke afspraak brengt ons in Cannes aan de Franse Cote d’Azur. Een badstad gekend voor zijn filmfestival aan de zeedijk La Croisette. We reserveren er in restaurant La Mome, genoemd naar Edith Piaf, typisch Franse loungy, maar niet St Germain Loungy. Lekker eten, mooie wijn, schoon volk en een figuurlijk gepeperde rekening. Een dag gaan we naar Grasse bekend voor zijn klassieke parfumiers Fragonard en Galimard. We zoeken een plaats om te eten en komen terecht in een piepklein lokaal restaurantje ‘Lou Pignatoun’ waar we kennismaken met de lokale specialiteit ‘fassum’. Meer typisch Frans dan La Mome, eenvoudig maar verrassend lekker. Een aanrader voor wie in Grasse passeert.
Maar even terug naar Cannes. Het ruime restaurant La Mome is aangenaam ingericht en ademt een Franse stedelijke atmosfeer uit, sfeervol verlicht. Het zaalpersoneel loopt er gejaagd op en af, alles op tijd klaar voor een dubbele service. Aangenaam maar duur. Een maaltijd met carpaccio van tonijn, canneloni van kreeft en een zeebaars van 1,2 kilogram voor 2 personen kost er 490 euro, een fles Pouilly Fuissé 2023 inbegrepen, kostprijs van die laatste: 110 euro. Pardon? Wel ja, het was niet de duurste.
Grasse, een klein stadje gekend als de Franse bakermat van de parfums. Na een bezoek aan de klassieke parfumier Fragonard (absoluut eens doen, een omweg waard) gaan we op zoek naar een restaurantje in de kleine, oude binnenstad, amper enkele straatjes groot. We lopen binnen in ‘Lou Pignatoun’, een klein restaurantje, goed voor een een tiental tafeltjes, goedkoop ingericht met veel fineer hout. De stevige bazin brengt ons naar een klein tafeltje. Buiten blijken arbeiders de gevel van een aanpalende woning te renoveren met een aanhoudend vervelend geluid tot gevolg. De bazin loopt even naar buiten, komt terug binnen gevolgd door stilte. ‘Even met de burgemeester gebeld.’ knipoogt ze.
Mijn partner kiest op de beperkte kaart voor de lokale Provencaalse specialiteit ‘fassum’. Ik ga voor een stukje geconfijte kalfsschouder. We vragen of er ook een wijnkaart is. ‘Ik ga ze brengen.’ zegt de gastvrouw die even later terugkeert met vier flessen rode wijn waar we kunnen uit kiezen. Het wordt een Haut Medoc. De ‘fassum’ blijkt een savooikool farcie te zijn , omringd door een ‘saus’. Wanneer we de gastvrouw aanspreken over de ‘saus’ antwoordt ze: “Het is geen saus, het is een jus.” Super, verrassend lekker en nog niet eerder gegeten. In de vulling onder meer een beetje rijst, niet te veel, gehakt, kool, wat kaas, groentjes en erwtjes. Een geslaagd gerecht dat afkomstig blijkt te zijn van het restaurant ‘Lou Fassum’ dat werd gerund door de ondertussen gepensioneerde chef Emmanuel Ruz die ook de creatie blijkt te hebben vorm gegeven. Hij verdiende er een ster mee. Lekker, meer typisch Frans dan het chique La Mome, geen ‘fine cuisine’ en dan weer wel. We eindigen onze maaltijd met een ‘ile flottante’, heerlijk en niet te zoet, en een koffie, alles samen goed voor 97 euro. Terug thuis zoek ik het gerecht op. Niet te doen, lijkt mij. We gaan nog eens terug naar Grasse.
