De Brusselse ondernemingsrechtbank heeft vandaag het faillissement uitgesproken van de vennootschappen Ziegler, Intertrans, Dornach en Universal Express. De vier bedrijven vormen samen de transportgroep Ziegler, in handen van de gelijknamige Brusselse familie. Er werken in totaal 400 mensen voor het bedrijf in België. Eind januari werd de CEO van het bedrijf, Diane Govaerts, telg uit de vierde generatie van het familiebedrijf, ontslagen. Twee maand later werden de activiteiten in Frankrijk, goed voor 1.300 jobs, geliquideerd. Dat laatste feit zou ook het vertrouwen van Belgische klanten hebben aangetast. De familie Ziegler verdwijnt uit onze ranglijst.
Het transportbedrijf Ziegler zag het levenslicht in 1908 wanneer de Zwitser Arthur-Jospeh Ziegler in Brussel met paard en kar transporten begon te verzorgen. Ziegler concentreerde zich daarbij uit de invoer vanuit Frankrijk van wijnen en sterke drank naar Brussel. Het bedrijf kabbelde rustig verder tot het in 1958 aangeduid werd als officieel transportbedrijf voor de Wereldexpo in Brussel. Ziegler moest daarbij ook de logistiek verzorgen. Het werd het begin van de internationale uitbouw van de groep. Op haar hoogtepunt omvatte de groep een 50-tal bedrijven, goed voor globaal 3.500 werknemers. Buiten de Benelux was Ziegler aanwezig in Frankrijk, Zwitserland, Duitsland, VK, Denemarken, de VS, Zweden, Marokko, Griekenland, Polen, Zuid-Afrika en China.
Maar net als de hele transportsector zag Ziegler de voorbije jaren de winstmarges verdwijnen, mee onder druk van concurrentie uit Oost-Europa. In 2024 maakte de groep voor het eerst een geconsolideerde balans op. Die toonde een verlies van 3 miljoen euro op een omzet van 128 miljoen euro en een eigen vermogen van 14 miljoen. Eind januari dit jaar was de crisis compleet. Alain Ziegler kondigde daarbij het ontslag aan van zijn nicht Diane Govaerts als CEO. Er werd een gerechtelijke reorganisatieprocedure aangevraagd met het doel de activiteiten te herfinancieren, de schuldenlast te verminderen en het bedrijf te herstructureren en te transformeren. Maar het mocht niet baten. Er werd een crisismanager aangesteld om overnamekandidaten te zoeken en te onderhandelen met de schuldeisers. Daarop volgde een zogenaamd stil faillissement dat moet toelaten zoveel mogelijk activiteiten en jobs via een curatele over te dragen aan kandidaat overnemers.
