Roland Duchâtelet: ‘Politieke reacties bewijzen gewoon mijn gelijk’

Hij doet het terug, de miljardair Roland Duchâtelet. Gisteren zei hij in een tv praatprogramma dat het ridicuul is 70 miljoen besparingen te zoeken door de sociale RSZ-voordelen af te bouwen van prof-voetballers terwijl er honderden miljoenen te vinden zijn in het levenseinde en de geneeskunde. Hij verwees daarbij naar ouderen die levensmoe zijn maar weerhouden zijn te kiezen voor levensbeëindiging omdat ze bosten op een maatschappelijk taboe rond levensbeëindiging. Zijn woorden waren bij wijze van spreken nog niet koud of hij kreeg al een deel van de politieke wereld over zich heen. Sammy Madhi en Conner Rousseau, respectievelijk voorzitter van de CD&V en Vooruit, schuwden daarbij de grote woorden niet. Duchâtelet werd meteen op één lijn gezet met nazi-Duitsland. “Ze bewijzen daarmee meteen mijn gelijk.” zegt hij in een reactie aan onze redactie. En meteen laat hij ook verstaan dat beide politici niet zijn hoogste waardering wegdragen inzake intellectuele slagkracht.
De discussie speelde zich af in het praatprogramma van Ruben De Gucht op de commerciële omroep Play. Die laatste had Duchâtelet uitgenodigd om twee redenen. Vooreerst is er de leider van de Franstalige liberalen Georges Louis Bouchez. Als voorzitter van een voetbalploeg had die zich verzet tegen de besparingsplannen van de regering, waar hij zelf deel van uitmaakt, om de sociale voorrechten op loonuitkeringen van profvoetballers af te schaffen, goed voor een besparing van 70 miljoen euro. Duchâtelet had zich vroeger al uitgeroepen tot een verdediger van Bouchez en kwam daar nu bij dat hij zelf jaren terug fors had geïnvesteerd in voetbal onder meer as eigenaar van Sint-Truiden en Standard.
Duchâtelet noemt dat besparingsvoorstel niet serieus. Hij hekelt dat sommige discussies vermeden worden aan de onderhandelingstafel en werpt zelf de kosten voor ouderen op tafel. Duchâtelet stelt onder meer dat er veel kosten gaan naar medicamenten en operaties voor de ouderen. “Maar dat is een heilig huisje. Daar mogen we niet over discussiëren. Maar het gaat wel over 10 miljard euro. Ik denk dat daar toch ook enig misbruik is.” De ondernemer, bekend als mede-eigenaar van halfgeleiderproducenten Melexis en X-Fab, zegt dat euthanasie een te groot taboe geworden is. “Zelfs mensen die niet meer weten wat er gebeurt, worden langer in leven gehouden terwijl ze daar niet gelukkig van worden. Wij zijn één van de eerste landen die euthanasie heeft ingevoerd. Maar politici willen daar niet over discussiëren omdat het een heel gevoelig thema is.”
En meteen was het hek van de dam. “Hoe gestoord kan je zijn”, zegt Sammy Madhi in een reactiefilmpje op Instagram. “Het meest wansmakelijke idee om de begroting op orde te krijgen is bij deze geboren. Dit is gewoon degoutant. De laatste keer dat iemand zoiets gezegd heeft, is waarschijnlijk in 1940”, zegt Mahdi, waarmee hij verwijst naar nazi-Duitsland. “Iets meer respect voor onze ouderen. Is dat te veel gevraagd?”
Ook Conner Rousseau, voorzitter van Vooruit, kan zijn oren niet geloven. “Ben je serieus, Roland? Ik viel bijna van mijn stoel toen ik naar de Tafel van Ruben keek”, schrijft hij op Facebook. “Is dit écht de weg die we willen inslaan, Roland? Mensen niet meer verzorgen om miljonairs en miljardairs cadeautjes te blijven geven? Gasten als Duchâtelet zijn voor niks beschaamd om hun gunstregimes in stand te houden. Ja, zelfs ten koste van kostbare tijd met uw bomma als het moet.”
Maar voor Duchâtelet gaat het daar niet echt over. Het gaat in essentie om het feit dat politici niet durven in te gaan tegen de maatschappelijke taboes die ze daarmee zelf in stand houden. Voetbal draagt volgens hem bij tot het ‘Netto Binnenlands Geluk’. Daar moet niet aangeraakt worden voor een relatief kleine opbrengst van 70 miljoen euro. “Veel Belgen worden er gelukkig van dat Club Brugge en Union het nu schitterend doen. Hen dat afnemen is een vermindering van ons ‘Netto Binnenlands Geluk’.”
De politiek kan op andere vlakken veel meer geld vinden wanneer ze hun eigen taboes durven te overstijgen. Het levenseinde is er daar één van. Voor Duchâtelet is het duidelijk dat de samenleving generaties lang is gedomineerd door katholieke en biologische gedachten die spreken over het levenseinde onmogelijk maken. En hij ziet overal duidelijk tekenen van de politieke onmacht. Enerzijds begrijpt de politiek niet waarom jongeren op straat komen anderzijds zeggen ze diezelfde jongeren dat ze bereid moeten zijn terug legerdienst te doen om hun leven te riskeren in de strijd tegen de Russen. In de harde reactie van de politici op zijn stelling ziet hij meteen ook het bewijs van zijn gelijk.