Familie Patrick Steverlynck

De familie Steverlynck was decennialang de meerderheidsaandeelhouder van het beursgenoteerde Picanol, producent van weefgetouwen en textielmachines. Begin van deze eeuw raakte Picanol echter in moeilijk financieel vaarwater. Die moeilijkheden zorgden voor een splitsing in de familie. In de herfst van 2005 ontplofte een financiële bom binnen Picanol. Jan Coene, de gedelegeerd bestuurder van Picanol, had zichzelf zonder medeweten van de raad van bestuur een welkomstpremie van 6,6 miljoen euro cadeau gedaan bij zijn aantreden. Dat kwam bovenop zijn salaris van 16 miljoen euro voor een periode van 3 jaar. Jan Coene trok zich terug uit het bestuur van Picanol en er werd een terugbetalingsregeling afgesproken. Maar er was meer. De familiale aandeelhouders zonder bestuursfunctie hadden al lange tijd vermoedens dat de familieleden die wel in het bestuur zetelden het niet zo nauw namen met het declareren van onkosten. Er kwam een audit van PriceWaterhouseCoopers. Uit het verslag van de bedrijfsrevisor bleek dat onder leiding van de toenmalige voorzitter van de raad van bestuur Patrick Steverlynck het declareren van privé-kosten een tweede natuur was geworden in het bedrijf. De rekening voor jachtpartijen, de privé-schoonmaakster, verre vakantiereizen en dure eetpartijen met vrienden werd ongegeneerd verhaald op de onderneming. Als compromis moesten alle familieleden een deel van de valse declaraties terugbetalen aan de onderneming. Patrick Steverlynck moest ruim 155.000 euro terugstorten en Michel en Yves Steverlynck, de twee andere besturende familieleden, respectievelijk 117. 000 en 80.000 euro. Vader Emmanuel Steverlynck, die al jaren op kosten van de onderneming in een riante villa woonde, moest 512.000 euro terugbetalen. De familie Steverlynck trok zich terug uit het dagelijks bestuur van de onderneming. Enkel Patrick Steverlinck bleef actief in Picanol en schaarde zich later aan de zijde van Luc Tack wanneer die de controle over het bedrijf verwierf.