De uitspraak wordt toegeschreven aan de Cartageniaanse generaal Hannibal, ‘Aut viam inveniam aut faciam’,‘Ik zal een weg vinden of er een maken’. Het beeld is sterk. Het is Hannibal die met zijn Afrikaanse olifanten aankijkt tegen de Alpen en zijn generaals toespreekt. Die hadden hem gezegd dat er geen weg was over de Alpen die haalbaar was voor olifanten. Anders dan het beeld van Hannibal is de perceptie die overblijft nadat Bart De Wever de Europese leiders er kon van overtuigen geen Russisch geld in beslag te nemen bij de bank Euroclear maar zelf geld te lenen om de Oekraïnse strijd tegen Rusland te financieren. Op slag geeft De Wever daarmee aan België wat het al zo lang ontbeert: enige vorm van nationale eerbaarheid en trots. De Wever zegt zijn Belgische landgenoten zo veel als: wij bestaan nog, wij tellen nog mee. Daarmee overschaduwt hij zonder veel moeite zijn Belgische voorgangers op het Europese toneel die uitblonken door gestoethaspel en persoonlijk gewin. En u voelt het komen: dat is een vreemde prestatie voor iemand die het einde van België nastreeft.
Er zal de komende weken en maanden nog veel worden gezegd en geschreven over de overwinning van De Wever op de Europese almacht. Vene, vidi, vici. Nochtans is de basisredenering eenvoudig. Er is geen internationale rechtsgrond die het toelaat geld van Rusland in beslag te nemen om het te gebruiken in een oorlog tegen dat land. Ondanks hoe het soms lijkt, leven we niet meer in de middeleeuwen waar kastelen worden leeggeroofd en kisten met gouden munten uit diepe kelders worden naar buiten gesleept. Het alternatief dat De Wever formuleerde was sterker. Leen zelf geld, ontleen dat daarop aan Oekraïne, wanneer de oorlog eindigt vorder je Rusland tot schadevergoeding voor de vernieling die ze hebben aangericht, wanneer ze die niet betalen, zoals zal blijken, leg dan rechtmatig beslag op de Russische tegoeden.
Het plaatst De Wever rechtstreeks in de galerij van de groten der aarde, gingen we bijna zeggen. Laat ons zeggen, in de galerij van de Belgische groten. Voor even dan toch. Maar wil De Wever daar staan, in die Belgische galerij? Meer en meer blijkt van wel. De flamingant De Wever is verveld tot een Belgisch politicus. Hij heeft van de echte macht geproefd, voor het eerst, en die smaakt zo zoet als honing. Zijn Vlaamse achterban kijkt toe en weet niet goed hoe ze hun grote leider moeten plaatsen in dit Europees schouwspel. Creëert hij hier een hefboom naar meer Vlaamse macht of sleept hij het land dat hij eens vervloekte mee in de vaart der volkeren?
Gisternacht gaf De Wever nog een internationale persconferentie. Een laatste vraag kwam van een journalist van de website Politico. Die had getiteld dat De Wever de belangrijkste bondgenoot van Poetin was. “‘Ik moet nu naar mijn datsja in Sint-Petersburg, waar mijn buurman Depardieu is en Assad aan de overkant van de straat woont.” zo sneerde De Wever. “Ik denk dat ik burgemeester zou kunnen worden van dat dorpje. Misschien kan dat uw titel worden?”, ging hij sarcastisch verder. “Dat was een grap hé. Als je dit schrijft, zet er dan tussen aanhalingstekens ‘lacht’ bij.” Het was een opportunistische vorm van Belgisch surrealisme. Inderdaad, ook Belgisch.
